De proeven C, B en A werden gehouden op 20 augustus 2011 op de Crobsche Waard te Haaften. Voor Django en ik is het bijna een thuiswedstrijd. Toch was ik al om 06:30 uur op om Django vooraf goed uit te laten en op tijd (08:00 uur) bij de Crobsche Waard te zijn. Deze dag was voor de rashondenverenigingen NVHSHV (Vizsla), NCEF (d’Epagneul Francais) en de NGMV (Grote Munsterlander) Voor deze dag waren er 51 honden ingeschreven en wel 25 GM’s, 22 Vizsla’s en 4 d’Epagneul Francais. De NCEF was aan de beurt om deze dag te organiseren. Ze hebben dat vertreffelijk gedaan. Het verliep zeer gesmeerd!

Omdat het een warme dag was, heb ik steeds met Django schaduwplekken opgezocht. Dat werkte goed en hij bleef steeds goed bij de les. Om ca. 13:00 uur hadden we bijna alle C en B proeven gedaan op één na. Het ‘markeren’ werd als laatste toetje ‘hond na hond’ afgewerkt. Dit is altijd een spannend onderdeel omdat het voor de B-honden er op of er onder is. Wel of geen diploma B. Voor de A-honden is het ‘het uur van de waarheid’. Mag je hierna verder op voor het A-diploma of blijft het bij B! Het resultaat was dat 11 honden verder konden met het eerste A-onderdeel ‘dirigeren’! Daarvoor werd eerst een groep schapen van het grote veld, langs de Crobseweg, verdreven. Linda was voor mij en ze deed het met Kylie heel goed en had mooi de duif binnen. Django deed het zelfde en later was ook Vizsla Vadaszfai Kincso door. Terug uit het veld kregen we al vele felicitaties voor deze prestatie, terwijl we nog het 
laatste onderdeel moesten doen t.w. ‘de Sleep’ of zoals het officieel heet: “Apport van verre loper over breed water”. Met z’n drieën weer een ander veld in naar een aangewezen plaats om daar te wachten totdat de keurmeesters de ‘sleep’ hadden uitgezet. Daarna werden we verwezen naar de startplek waar de hond moest worden in gezet om ‘over water te gaan’ om op de sleep te komen. We hadden gezien dat de sleep grotendeels was uitgezet over hooiland en daarbij hadden wij zo onze twijfels of dit droge hooi genoeg geur zou vasthouden. Maar goed, ik bleef me consentreren om het ‘vertrouwen’ te behouden, zoals ik dat de hele dag al had gedaan. Linda mocht als eerste en toen Kylie eenmaal op de sleep was gezet konden we niets anders doen dan wachten op haar terugkomst mét of zonder eend. Zelf konden we haar niet meer volgen vanaf onze plek. Het publiek op de Crobseweg had daar wel mooi uitzicht op. Het was een geweldige opluchting dat ze na enige tijd de eend aan Linda afgaf. Toen Django. Hij ging mooi over water, kwam uit op de goede plek en liet zich dirigeren naar het begin van de sleep. Daarna kon ik hem nog net de zomerdijk zien opgaan, precies zoals hij moest lopen volgens de keurmeester die bij ons op het vertrekpunt stond. Deze kon mij ook melden dat hij aan het gedrag van de andere keurmeesters kon opmaken dat e.e.a. volgens plan verliep. Nu maar wachten… En ja hoor.. daar verscheen hij weer door de bosjes met eend! Toen de Vizsla. Een hele mooie teef van bijna vier jaar met al een A-diploma op zak. Ze ging enigzins schuin over het water en kwam aardig weg van de plek waar ze moest uitkomen. Daarna was er wat dirigeerwerk voor nodig om haar op de sleep te zetten. Ze ging niet de zomerdijk over en kwam daarna weer in het zicht van voorjager Ed Boter. Weer wat dirigeerwerk wat uiteindelijk toch niet lukte. Ze nam toen zelf een besluit en zwom terug naar de voorjager. Op dat moment wisten Linda en ik nog niet 100% zeker of onze proef was geslaagt en we een A-diploma hadden behaald. Later hoorde ik dat Django het prima had gedaan en met een 8 was beloond.

 
Volgens traditie volgde, na de prijsuitreiking, het ‘Waal ritueel’ en werden Linda en ik de Waal in gejonast! Gelukkig was dat met het warme weer een heerlijke afkoeling! Bedankt Leendert en Hennie! Gezien de reactie van Django kwam hij me niet redden!

Het door mij fel begeerde A-diploma

Terug van de sleep. Jitte staat ons al op te wachten!

Deze wandelingen worden door mij bijna dagelijks gelopen en gefietst. Zaltbommel is rijk bedeeld in losloopgebieden. Dat geeft ook een hele bijzondere sfeer aan de stad. Op de stadsdijken komen hondeneigenaars elkaar regelmatig tegen en maken een praatje of een gezamelijke wandeling.

Tijdens de parkwandeling kom je twee oversteken tegen n.l. de Oenselsestraat en de Boschstraat. Dat zijn vrij drukke wegen. Voor de rest kunnen ze ombekommerd loslopen in het park.

Mocht je meer zin hebben om door het oude Zaltbommel te struinen en te ontdekken waar de ‘gootspoken’ op de daken zitten, dan is de kans groot dat je langs mijn huis komt als je de spookgoot de ‘drie begijntjes’ van mijn buurman Dorresteijn in het zicht hebt. Hij heeft daar op nummer 6 een prentenwinkel genaamd ‘onder de Toren’ en verkoopt ook oude prenten van jachthonden en jachttaferelen.

 
Kerkplein 8, 6 en 4.

Om je een idee te geven hierbij een foto van Zaltbommel in vogelvlucht.

 

De foto is genomen vanuit het oosten, richting het westen.

Onder deze titel geef ik een aantal gegevens over losloopgebieden die mij bekend zijn en waar ik goede ervaringen mee heb. Belangrijk vind ik dat de hond onbekommerd de ruimte heeft en waar tenminste 1 uur gewandeld kan worden. Dus leuk voor het baasje en hond.

Het eerste gebied is de Rozendaalscheveld bij Arnhem.

Download Losloopgebieden GM1

Zo'n tien jaar geleden waren er heel wat honden te tellen in de familie. Intussen is dat aantal afgenomen maar nog altijd de moeite waard om ze in de spotlight te zetten.

Als eerste hond die ik aan jullie wil voorstellen is Quinta. Ze is een zeer lief en levenslustige Labrador. Haar baasje is mijn zwager Frans van den Broeke. Frans is zeer verknocht aan de Labrador en heeft er al heel wat versleten. Quinta heeft al een nestje gehad met 3 mooie pups (1 zwart en 2 blonde) Iris, de zwarte uitgave, heeft hij gehouden en dat is wel zo leuk voor Quinta. Frans traint, loopt en knuffelt met zijn meiden. Die komen helemaal niets tekort en al helemaal niet omdat ze ook de volle aandacht krijgen van Joanne, de partner van Frans. Ze zijn ook vaak in de Achterhoek waar het mooi wandelen is. Als je meer wilt weten van Quinte en Iris dan is het bezoeken van de overzichtelijke weblog van Frans wel zo leuk. Via: http://koriander.web-log.nl/

Frans met Quinta (nog als pup)

Van Steven van der Jagt uit Den Haag, las ik in de Dagblad De Pers van 8 juni 2011 het volgende artikel:

Op de kleiduif mag vanaf 2013 geen jacht meer worden gemaakt. Een ruime Kamermeerderheid is gisteren akkoord gegaan met het wetsvoorstel, ingediend door de Partij voor de Dieren en uitgewerkt door minister Scultz van Haegen van Infrastructuur en Milieu. Kleiduifschieten valt hiermee onder stropen en is dus strafbaar.

Het aantal kleiduiven is de afgelopen jaren dermate teruggelopen dat het voortbestaan van de soort in gevaar is gekomen. Stichting Natuur en Milieu luidde al in 2008 de noodklok. Toenmalig minister Jacqueline Cramer achtte de situatie echter nog niet zo ernstig genoeg om in te grijpen.

De Partij van de Dieren hekelt met name de wreedheid waarmee de jacht plaatsvindt. Kleiduiven worden levend in een kanon geplaatst en afgeschoten, waarna de schutters het dier in volle vaart uit de lucht schieten. De methode is volgens Filip Kanderwoude, persvoorlichter en hoofd Glasverzekeringen van de Nederlandse Vereniging voor Kleiduifschieten (NVVK), 'de enige manier om de jacht op de van nature passieve en luie kleiduiven uitdagend te maken'.

Replica

De persvoorlichter hekelt het verbod en verwijt de PvdD en de minister 'gebrek aan achtergrondkennis'. De kleiduif levert geen substantiële bijdrage aan het ecosysteem, maar profiteert er ook nauwelijks van. Ecologische verstoringen levert de jacht nauwelijks op. Bovendien is de kleiduif, mocht het tot uitsterven komen, makkelijk te vervangen door een replica van bijvoorbeeld klei'.

Jagers zullen vanaf volgend jaar hun toevlucht moeten nemen tot de Belgische en Duitse bossen, waar de jacht nog niet verboden is. De minister onderzoekt mogelijkheden om binnen de landsgrenzen een overstap naar de houtduif mogelijk te maken. De NVVK heeft al laten weten niets te voelen voor 'dergelijke surrogaathandreikingen'.

 Het voortbestaan van de kleiduif is in gevaar.

( noot mijnerzijds:) ik ben van mening dat het waardevol kan zijn, u zo breed mogelijk te informeren, aangaande de nieuwste ontwikkelingen op jachtgebied.

Tja, voorstaan van een 'staande' hond kan er op vele manieren uitzien. Als er echt op 'wild' wordt voorgestaan, is de hond echt in zijn jachtpassie. De hond staat helemaal strak en is voor 100% in het heden bezig met het wild waarop het voorstaat. Bij bv een fazant is het nog meer dan bv een konijn. Er is dus voorkeur. Onderstaande foto nam ik deze week van Django toen hij alleen op de 'lucht' voorstond. Het 'vogeltje' was intussen al gevlogen en die hebben we dus niet kunnen zien. Het voorstaan ziet er dan niet zo strak uit en de jachtpassieteller staat slechts op 50%.

 
Toch aandacht voor de geur. Je kan immers nooit weten… 

Ja, er is een nieuw fenomeen bijgekomen voor het Veldwerk. Dat is 'verscholen' voorstaan! Ik zal dit nader toelichten. Je bent met je hond aan het trainen met Veldwerk. Al je aandacht gaat naar je hond als deze werkt in het veld. Je kijkt even een paar seconden de andere kant op en wanneer je je hond weer op je netvlies wilt krijgen, is deze geheel van de wereld. Dan ga je speuren op de plek waar je hem een paar tellen geleden had gezien. Maar nog steeds geen hond in je blikveld en dat kan minutenlang duren! Kijk, dit noem ik dan 'verscholen' voorstaan! Met een paar foto's probeer ik een indruk te geven hoe dit eruit kan zien.

 
Hierbij het 'gewone voorstaan' zoals we dat gewend zijn.

 
Dit is het fenomeen 'verscholen' voorstaan. Hierbij ben ik de hond op drie meter genaderd en op grotere afstand zie je alleen maar gras, gras, gras…

Voor de 'working test' van de Nederlandse Vereniging "Langhaar" die gehouden werd op 21 mei 2011, had ik me al vroeg ingeschreven. Dat betekende dat ik redelijk hoog op de deelnemerslijst stond van de Novice Klasse. Het was die dag geweldig mooi weer en in de middag deed ik mijn uiterste best om zo veel mogelijk in de schaduw te komen. Waardhuizen ligt vlakbij Almkerk en is voor mij een soort 'thuiswedstrijd'. Dit jaar was het de derde keer dat ik deelnam aan deze jaarlijkse wedstrijd. Het is altijd verzorgt georganiseerd en het bijzondere is dat er alleen met dummy's wordt gewerkt. Voor de rest is het altijd een gezellige dag en heeft ook wel de gezonde spanning om vooral een voldoende te halen bij elk proefonderdeel. Deze keer was ook familie van Django aanwezig n.l. zijn zus Kylie en zijn broer Kalle. Daarnaast waren nog twee Münsterlanders aanwezig waarvan Blizzy v.d. Heanenpoel van Wilma Rodenburg twee werd. Een hele mooie prestatie, ook omdat hij door Wilma's echtgenoot werd voor gejaagd omdat Wilma die dag niet aanwezig kon zijn. Blizzy eindigde op een gedeelde eerste plaats en moest nog extra proeven afleggen om uiteindelijk tot één winnaar te komen. Django en Kalle kwamen broederlijk op een gedeelde achtste plaats en kunnen de volgende keer, samen met Kylie weer in de Novice Klasse starten. Dan proberen we weer bij de eerste drie te komen om daarna in de Open Klasse te komen. Ik denk dat Django deze dag niet zoveel geleerd heeft maar het baasje des te meer. Het OWT-reglement is best afwijkend van b.v. de MAP's. De nadruk ligt meer op hoe de hond zich gedraagt op zijn post en op de wijze van voorjagen. De hond mag b.v. niet piepen, inspringen, éénmaal worden ingezet en niet worden aangeraakt. Ingesleten handelingen van de voorjager die niet toelaatbaar zijn, worden gelijk afgestraft. Daar ligt dan ook weer de uitdaging! Volgens mij heeft Django het goed naar zijn zin gehad.

 
Django na afloop lekker in de schaduw

De combinatie van bovengenoemde zes letters geeft in de jachtwereld altijd een siddering teweeg als dit woord wordt uitgesproken. Het krijgt dan iets magisch. "Was je erbij?" of "hoeveel had je binnen?" zijn dan de vaak gebezigde vragen. De insiders weten dat als je bent uitgenodigd voor deze jaarlijkse wedstrijd, dat je dan gewoon een hele goede hond hebt die in de periode er vooraf, zeer succesvol is geweest. Het evenement trekt altijd zeer veel toeschouwers. Het magische komt ook doordat er van elk ras slechts één hond wordt uitgenodigd. De winnende hond wordt legendarisch, begeerlijk en veel besproken.

Vorige week kregen we een vervangende trainer omdat onze vaste trainer die avond niet kon. De vervangde trainer Jules stelde zich aan ons clubje voor en vertelde enthousiast dat hij inmiddels 15 jaar ervaring had met hondentraining en ook op de NIMROD had gestaan. Er werd al gelijk gevraagd door een medecursist: "hoeveel had je binnen?". Dit gaf een kleine aarzeling teweeg bij de trainer. Ten slotte zie hij: "vijf". Maar….voegde hij er gelijk aan toe, en somde voorts een reeks argumenten op…. waarom dit bij 'vijf' was gebleven. Later in het veld zei deze medecursist dat hij in 2003 de NIMROD had gewonnen…. Voor mij was dit feit ook nieuw want Cees had hier nooit in de groep over gepocht. Grote klasse! Van Jules hebben we die avond heel goed les gehad en zijn ervaring met zijn enthousiasme hebben we heel erg gewaardeerd!

 
Jules, Luna (met eend) en Cees op de Crobsewaard in Haaften (5 mei 2011)

In april (2011) zijn we gestart met de KNJV trainingen en dit jaar onder zomerse omstandigheden. Het oude clubje is erg uitgedund en dit is voor de drie deelnemers erg prettig i.v.m. de frequentie van het inzetten van je hond. Erg lux dus. Onze trainer Simon Hendriks heeft weer pittige MAP-proeven waarbij de hond mentaal sterk wordt. Alleen zou ik graag voor de overige trainingsuren een trainingsmaat willen hebben om de proeven nog eens door te nemen. Maar ja, niet iedereen is gepensioneerd! Dat is dan weer een lux probleem.

Tussen de bedrijven door schiet ik een foto van Django met de hoop dat er mooie tussen zal zitten. Een paar vind ik de moeite waard en hierbij kan je ze bewonderen.

 
Django tussen het Hondsdraf

 
Toch even kijken waar de trainer zijn dummy's neer legt